Ingrid Jacobs-Verschuren aan zee bij zonsondergang ⌄
⌄
Het volledige portret in het stadhuis van Leuven

Het begon met een schilderij

Tijdens een bezoek aan het stadhuis van Leuven zag ik een portret dat me onmiddellijk raakte.

Ik wist niets van de man op het schilderij, en toch voelde hij vreemd vertrouwd.

Dat moment liet me niet meer los. Uit die onverklaarbare herkenning ontstond uiteindelijk het verhaal van Janine en Maurice.

Lees het verhaal achter het schilderij →
⌄

Debuutroman

Voor een flard van de hemel

Een roman over liefde, herinnering en wat zich niet laat verklaren.

Boekomslag Voor een flard van de hemel van Ingrid Jacobs-Verschuren

Janine kent de stem al sinds haar vroegste jeugd. Als kind denkt ze dat hij haar beschermengel is. Hij troost haar, waarschuwt haar en is zo vanzelfsprekend aanwezig dat ze nauwelijks stilstaat bij de vraag wie — of wat — hij werkelijk is.

Jaren later verandert alles wanneer ze op een veiling in Antwerpen een levensgroot portret ziet.

Zodra ze in de amberkleurige ogen van de man kijkt, weet ze het: hij is degene die al die jaren bij haar is geweest, de stem die ze nooit werkelijk hoorde maar altijd begreep.

Vanaf dat moment dringt een verleden haar leven binnen dat onmogelijk het hare kan zijn. Herinneringen, gevoelens en beelden voeren haar naar het Schemerland, een wereld tussen waken en slapen waarin zij de man van het schilderij steeds beter leert kennen.

Terwijl Janine probeert te begrijpen wat er met haar gebeurt, wordt de grens tussen haar gewone leven en die andere werkelijkheid steeds dunner.

En komt ze steeds dichter bij een liefde die ouder is dan zijzelf.

Lees de proloog →

Een verhaal tussen twee werelden

Voor een flard van de hemel speelt zich voor een groot deel af in de herkenbare wereld van Janine, maar daarachter is voortdurend iets voelbaar dat buiten haar vertrouwde werkelijkheid valt.

Een groot deel van het verhaal speelt zich af in Breda, waar Janine woont en waar veel van haar dagelijkse leven zich ontvouwt. Bekende plekken in en rond de stad vormen het herkenbare decor waartegen het onverklaarbare langzaam haar leven binnendringt.

Het Schemerland is geen andere wereld waar Janine simpelweg naartoe kan reizen. Het bevindt zich ergens tussen slapen en waken, herinnering en verlangen, verleden en heden. Daar ontmoet ze Maurice, die haar tegelijk vertrouwd en raadselachtig voorkomt, en die ze gaandeweg steeds beter leert kennen.

Tegelijkertijd gaat haar gewone leven verder, met school, later werk, vriendschappen en de mensen die dichtbij haar staan. Monique, haar beste vriendin sinds de kleuterschool, is daarin een vaste waarde. Later krijgt ook René een belangrijke plaats in haar leven.

Juist die spanning tussen het alledaagse en het wonderlijke vormt het hart van het verhaal.

Liefde, herinnering en verbondenheid

De roman gaat niet alleen over de vraag of een liefde meerdere levens kan overbruggen. Het gaat ook over verlies, familie, vriendschap, keuzes en de verschillende manieren waarop mensen met elkaar verbonden kunnen zijn.

Over liefhebben zonder iemand volledig te kunnen vasthouden.

Over herinneringen waarvan je niet weet of ze werkelijk van jou zijn.

En over wat we durven geloven wanneer gevoel en verstand niet hetzelfde vertellen.

Waar het verhaal begon

Het eerste idee voor deze roman ontstond niet aan een schrijftafel, maar bij een schilderij in het stadhuis van Leuven.

Lees het bijzondere verhaal achter het schilderij →

Voor een flard van de hemel is de debuutroman van Ingrid Jacobs-Verschuren. Het manuscript bevindt zich momenteel in de fase richting vertegenwoordiging en uitgave. De getoonde omslag is een voorlopig ontwerp en kan bij publicatie nog wijzigen.

Leesfragment uit Voor een flard van de hemel

Proloog

Antwerpen, december 1985

Mijn vader staat een eindje verderop gebogen over een vitrine met zilverwerk. Morgen komt hij wellicht terug voor de veiling. Ik hoop vurig dat ik er dan opnieuw bij mag zijn.

Met mijn vijftien jaar ben ik veruit de jongste bezoeker in de Antwerpse antiekveiling, maar dat deert me niet. Integendeel, ik voel me thuis tussen voorwerpen die ouder zijn dan de mensen die ernaar kijken.

Terwijl verzamelaars en handelaren langzaam langs de vitrines schuifelen, dwaal ik in mijn eentje verder de bezichtigingszaal in. De geur van oud leer, boenwas en vergeeld papier hangt in de lucht. Overal om me heen staan meubels, schilderijen en kunstvoorwerpen die een leven achter zich hebben. Soms vraag ik me af hoeveel handen ze hebben gekend, hoeveel verhalen eraan zijn blijven kleven.

Ik blijf staan bij een klok die allang niet meer loopt. Even meen ik het tikken toch te horen, heel zacht, alsof de tijd hier niet helemaal tot stilstand is gekomen maar zich slechts schuilhoudt achter glas en verguld hout.

Een vreemde rilling glijdt langs mijn rug.

De afgelopen jaren heb ik vaker van die momenten gehad, korte ogenblikken waarop iets zich net buiten mijn blikveld lijkt te bewegen. Niet zichtbaar en toch aanwezig.

Ik laat mijn hand over het gladde hout van de klok glijden.

Niets.

Alleen mijn verbeelding, waarschijnlijk.

Toch blijft er iets knagen.

Ik loop verder langs een rij portretten. Strenge heren, bleke dames, gezichten die eeuwen geleden hebben geademd en nu alleen nog bestaan in craquelé verflagen, met een blik die de tijd heeft overleefd.

Dan gebeurt het.

Een plotselinge warmte strijkt tintelend langs mijn rechterwang.

Ik verstijf. Niet omdat het pijn doet of eng is, maar omdat het zo vertrouwd voelt. Mijn adem stokt. Die warmte ken ik. Al zolang ik me kan herinneren is ze er op momenten dat ik bang of verdrietig ben. Nooit heb ik gezien wie of wat erachter schuilgaat.

Tot nu.

Mijn blik wordt als vanzelf naar rechts getrokken.

Daar hangt een levensgroot portret.

De man erop kijkt me aan.

De rest van de zaal verdwijnt niet ineens, maar trekt zich langzaam terug. Geluiden, bewegingen en stemmen raken steeds verder weg. Zelfs mijn adem lijkt halverwege te blijven steken.

Zijn ogen houden de mijne gevangen, amberkleurig, warm.

Een schok trekt door me heen.

Ik ken die ogen.

Mijn hart begint wild te bonzen en de warmte op mijn wang wordt sterker. Heel even heb ik de vreemde gewaarwording dat er iemand vlak achter me staat.

Langzaam zet ik een stap dichterbij, dan nog één.

Mijn blik glijdt over het schilderij en volgt de lijnen van zijn gezicht. Scherpe jukbeenderen, een rechte neus, een volle mond onder een smalle snor en een kleine sik. Donkerblond haar golft over de kanten rand van een witte kraag. Hij draagt een okergeel brokaten vest onder een donkere mantel en in zijn handen rust een opengeslagen boek.

Maar het zijn zijn ogen die me niet loslaten.

Ze kijken niet naar de ruimte, niet naar de bezoekers, niet langs me heen zoals geschilderde ogen soms doen.

Ze kijken naar mij.

Ik weet niet hoe lang ik daar sta. Misschien seconden, misschien minuten. Mijn vingers sluiten zich om de rand van de veilingcatalogus en pas wanneer het papier begint te kreuken, merk ik hoe stevig ik hem vasthoud.

Ik sta oog in oog met een onbekende man op een schilderij en toch voelt het alsof ik na jaren zoeken eindelijk iets terugvind waarvan ik niet eens wist dat ik het kwijt was.

Dan weet ik het.

Jij bent het.

Jij bent degene die al die jaren bij me was. De stem die ik nooit werkelijk hoorde, maar toch begreep. De aanwezigheid die me troostte en waarschuwde.

Mijn keel trekt dicht. Ik wil lachen, huilen, vragen stellen, duizend dingen tegelijk, maar ik kan alleen maar kijken. Verloren in die amberkleurige ogen.

Ik hoor niet dat mijn vader naar me roept. Niet dat ergens een deur dichtslaat. Om me heen lopen mensen verder langs vitrines en schilderijen.

Voor mij bestaat alleen nog dit portret.

En de man die mij vanaf het doek aankijkt alsof hij al die jaren op mij heeft gewacht.

← Terug naar Het boek

De oorsprong van het verhaal

Het begon met een schilderij

Sommige verhalen beginnen met een idee. Dit verhaal begon met een gevoel.

Tijdens een bezoek aan het stadhuis van Leuven bleef mijn blik hangen bij een groot portret. Ik wist niets van de man op het schilderij, en toch voelde hij vreemd vertrouwd.

Niet omdat ik dacht hem werkelijk te kennen. Het was moeilijker uit te leggen dan dat. Er was iets in zijn gezicht, zijn blik misschien, waardoor ik langer bleef kijken dan ik normaal bij een schilderij zou doen.

Dat gevoel bleef bij me, ook nadat ik weer naar huis was gegaan.

Wie was deze man? Waarom kon een gezicht uit een andere tijd zo'n sterke herkenning oproepen? En wat als iemand werkelijk het gevoel zou hebben een onbekende uit een ver verleden te kennen?

Uit die vragen ontstond langzaam Janine. En Maurice.

Wat begon bij één schilderij groeide uit tot het verhaal van Voor een flard van de hemel.

Het portret

Op deze pagina zie je de officiële opname van het volledige schilderij die ik van M Leuven/Stadhuis ontving, naast mijn eigen close-up van het gezicht dat me zo trof.

Over het kunstwerk
Petrus Divaeus (1535–1581)
André Hennebicq, 1884
Olieverf op doek · 290 × 100 cm
Collectie M Leuven/Stadhuis

Van werkelijkheid naar fictie

Het schilderij vormde het vertrekpunt, maar Janine en Maurice kregen tijdens het schrijven hun eigen geschiedenis. Voor een flard van de hemel is fictie.

De herkenning die aan het begin ervan stond, was dat niet.

Ontdek het verhaal van Janine en Maurice →

Auteur

Over Ingrid

Over verhalen, verbondenheid en de ruimte tussen weten en voelen.

Ingrid Jacobs-Verschuren

Verhalen hebben me altijd gefascineerd, vooral wanneer het gewone leven onverwacht wordt geraakt door iets wat zich niet direct laat begrijpen.

Ik ben geboren te Breda in 1968 en woon sinds 1989 in Rijsbergen. De omgeving waarin ik ben opgegroeid bleef ook tijdens het schrijven dichtbij. Een groot deel van Voor een flard van de hemel speelt zich af in Breda, een stad die ik goed ken en die vanzelf een plaats in het verhaal kreeg.

In mijn debuutroman Voor een flard van de hemel komen liefde, verlies, herinnering en verbondenheid samen in een verhaal waarin de grens tussen het alledaagse en het wonderlijke steeds dunner wordt.

Ik schrijf graag over mensen die proberen hun weg te vinden in wat ze voelen, wat ze verliezen en wat hen met anderen verbindt. Niet alles hoeft daarbij een sluitend antwoord te krijgen. Soms is juist de ruimte tussen weten en voelen het interessantst.

Voor een flard van de hemel is mijn eerste roman.

Achter het verhaal

De eerste kiem voor Voor een flard van de hemel ontstond bij een schilderij in het stadhuis van Leuven. Dat onverwachte gevoel van herkenning werd uiteindelijk het begin van Janines verhaal.

Lees waar het verhaal begon →

Contact

Neem gerust contact op

Voor vragen over het boek, mijn werk als auteur of zakelijke onderwerpen.

Contact

Heb je een vraag over Voor een flard van de hemel, mijn werk als auteur of wil je contact opnemen naar aanleiding van deze website?

Je kunt me bereiken via:

E-mail:

Zakelijk contact

Voor vragen over vertegenwoordiging, uitgave, media of andere zakelijke onderwerpen kun je eveneens via bovenstaand e-mailadres contact opnemen.

Ingrid Jacobs-Verschuren
Auteur van Voor een flard van de hemel

Privacy

Voorlopige privacy-informatie voor de conceptwebsite.

Deze conceptversie van de website gebruikt geen contactformulier en bevat geen door Ingrid Jacobs-Verschuren geplaatste tracking- of advertentiecookies.

Wanneer je zelf per e-mail contact opneemt, worden de gegevens die je in dat bericht verstrekt alleen gebruikt om je bericht te beantwoorden en om eventuele verdere correspondentie te voeren.

De definitieve privacytekst wordt aangepast zodra de website daadwerkelijk wordt gehost, zodat ook de gegevensverwerking door de gekozen hostingprovider correct kan worden vermeld.

Vragen over privacy kun je sturen naar .